check deze link! Dit isuitgezonden op staatstv! Nieuw microkrediet voor kansarme vrouwen.Zie hier de vertaling van het filmpje...

Er wordt verteld dat stichting ADP op 24 december kleding gegeven heeft aan zeer arme kinderen en ouders in Kinshasa. (Dit is een deel van de kleding die in de vrachtwagen zat…)

Papa Tembo vertegenwoordigt stichting ADP en mama Alpha Kakasi vertegenwoordigt een project van Hamin (micro-krediet). De kinderen op het filmpje zijn straatkinderen. De journalist zegt dat het heel bijzonder is wat daar die dag gebeurde en prachtig om mee te maken. De kinderen hebben gezongen en zijn blij dat God aan hen gedacht heeft.

Mama Alpha zegt dat ze blij is de kinderen te zien en legt kort uit wat het project van Hamin inhoudt. Ze geeft aan dat er erg veel kinderen zijn en ze niet iedereen op zal kunnen vangen. Wat ze wel gaat doen (met Hamin) is zoveel mogelijk moeders laten werken (via een micro-krediet project).

Tembo vertelt dat ADP in Moanda begonnen is met de bouw van een school en in Matadi straatkinderen opvangt. Het komende jaar zal ADP zich bezig houden met het ziekenhuis in Maduda. Hij praat over de ellende in dit ziekenhuis. De omstandigheden waaronder een vrouw daar een kind baart zijn afschuwelijk en daar ligt toch de basis van ons als mensen. Daarna kan ADP zich misschien richten op de ellende in Kinshasa.

De journalist laat de foto’s van de school zien en zegt hierbij dat dit toch wel aangeeft dat ADP en Hamin hart voor de mensen in Congo heeft! Vandaag delen ze naast kleding ook eten uit.

Het eind van het filmpje is “match eza whooh!” ,wat betekent “deze situatie is… serieus!” Veel filmpjes van deze journalist eindigen hiermee.

De eerste beelden vond ik schokkend. Geen schoonheid maar overvolle straten, met mensen krioelend als mieren, mensen die langs krotten door dikke rook van vuurtjes en autogassen lopen met niets… soms met wat handelswaren op hun hoofd. Veel gehandicapten die zich zonder aanpassingen langs straten slepen, bedelend om eten, bedelend om water. Ouderen afhankelijk van kinderen. Zeer jonge straatkinderen afhankelijk van oudere straatkinderen, kinderarbeid, kinderprostitutie. Hier is geen luxe, 'hier' is waar men heel basaal is aangewezen op de grillige natuur. Natuur die soms vruchten laat groeien, soms alleen maar droogte geeft. Na een emotioneel moment besef ik mij dat men hier niet op mijn medelijden zit te wachten, men ook leeft vanuit een ander referentiekader. We komen hier om te helpen, om te begrijpen, om mogelijkheden van hulp te onderzoeken en om aan relaties te werken. We rijden door, ik probeer te verklaren, te begrijpen, te begrijpen hoe mensen denken en hoe processen hier verlopen. Dan hoor ik achter mij de gezelligheid in de auto. De Congolezen genieten zichtbaar en hoorbaar van de warme hobbelige reis (acht uur) van Kinsjasa naar Matadi. Na verbazing voel ik geluk. Geluk om dit met hen te mogen beleven!

Onze nachtelijke aankomst in Matadi verloopt rommelig. Het huis waar we zouden verblijven is plotseling aan anderen verhuurd. Direct volgt een vergadering van alle Congolese mensen om ons heen, druk wordt er gebeld, gesproken, geschreeuwd. Dan gaan we weer rijden, even later arriveren we in een guesthouse in een 'betere' wijk van Matadi. Later begrijpen we wat ‘beter’ is: soms bruin leidingwater en soms stroom. Het verblijf waar wij slapen is een ongelooflijk luxe bedoeling voor Congolese begrippen. Dit begrijpen wij na ons eerste bezoek aan een woning in Matadi die volgens mij het meest vergelijkbaar is met een wat oudere al een aantal keren opgeknapte stacaravan zonder water en licht. De temperatuur schommelt rond de 30 en 40 graden, overigens niet warm voor de locals.

De eerste dag worden we begroet in de gemeente van dominee Vincent. Een warme gastvrije ontmoeting zoals we die al vaker hadden gehad en nog vaak zouden krijgen. Iedereen kon zijn zegje doen, daar werd ook ruim de tijd voor genomen. Dat laatste bleek overal het geval: hier neemt men de tijd. Voor alles. Saskia las in een boek: God gaf de Europeanen een horloge, Afrikanen de tijd. En hoe klopt dit! Tijdens de bijeenkomst werden wensen en dromen van de mensen uitgesproken. Allerlei commissies spraken zich uit. Zo wil een commissie een handel in stoelen beginnen om geld in te zamelen voor hulp aan moeders, wil een commissie een kerkgebouw oprichten en wil een commissie zending bedrijven en heeft daar instrumenten voor nodig. We luisteren naar alle verhalen waarna we gaan eten bij de dominee thuis. We zijn een ware bezienswaardigheid als blanken in het zwarte Congo (waar we na het vliegveld ook geen blanken meer hebben gezien).

Naast kennismaken met de mensen daar bezochten wij ons werkgelegenheidsproject. Hier zaten trotse jonge vrouwen achter naaimachines prachtige kleurige stoffen te verwerken. Shirts en jurken, echt prachtige dingen konden ze al maken. Wat mooi om te zien hoe het allemaal reilt en zeilt. Op papier hadden we veel gezien, verslagen en foto’s, maar in het echt is het nog zoveel mooier! We onderzochten andere projecten, voedselprojecten, we bezochten scholen en een ziekenhuis. Overal indrukken, gelukkige gezichten, maar ook vermoeide mensen, gehandicapten, ouderen en weeskinderen. Wat goed dat we hier mogen werken, wat is er nog veel te doen!

Christophe was druk met ons, naast alle organisatie was hij ook onze tolk. We spraken uren met het bestuur en met de werkers. We spraken over de problemen waar ze tegen aan liepen. We spraken over de projecten. Hoe projecten lopen en over hoe we projecten graag willen uitbreiden. We spraken over hun visie daarop, over hun dromen op hulpverlenen. We hebben ze geleerd hoe ze moeten budgetteren, hoe ze een verantwoording moeten schrijven, hoe een begroting en projectaanvraag op te stellen, hoe te communiceren. Onvoorstelbaar duidelijk wordt dan het verschil in ontwikkeling. Christophe kon als ‘Congolese Nederlander/Nederlandse Congolees’ bruggen slaan tussen het bestuur in Congo en ons bestuur. De mensen in Congo doen hun uiterste best om volgens westerse maatstaven te budgeteren en verantwoording af te leggen. Daarentegen proberen wij om hen te begrijpen, om processen eenvoudig vorm te geven en om vooral ook… geduldig te zijn…

Wat veel indruk op mij maakte tijdens de reis was het grote aantal weeskinderen. Kinderen die niets hebben. Helemaal niets. Ze zwerven door de stad, leven dag bij dag, soms met wonden/ziekten, soms met honger. Wat zou het fijn zijn wanneer we deze kinderen een andere toekomst kunnen geven. Een plekje in een gezin, waar ze liefde krijgen, een bed hebben, eten en drinken, een school waar ze kunnen leren… Ik wil mij daar hard voor gaan maken. Elk kind is er één… Elk kind telt!

Steeds speelde er een song van Syb van der Ploeg door mijn hoofd, een lied dat zo typeerde wat ik zag, wat ik voelde:

Ik gleed als een meeuw door de wolken, ik cirkelde boven de stad. Ik luisterde naar de verhalen, en schetste het beeld dat ik had... Maar toen ik vaste grond onder mijn voeten kreeg, en de realiteit voor me zag... zag ik Afrika met andere ogen. Ik zag de vruchtbaarste grond van de aarde, grenzend aan armoe en vuil, 'k zag naast de groene de droogste valleien, ik hoorde gelach en gehuil... Op een continent waar elk ogenblik, de verschillen zo duidelijk zijn... zag ik Afrika, met andere ogen, geraakt en dichtbij, verbaasd en bewogen... in de ogen van mij. Het beeld dat ik had was vertekend, door het leed dat ik zag achterhaald... Welvaart lijkt zo vanzelfsprekend, voor een mens die in hebzucht verdwaalt... Ik zag jongen mensen met een toekomstbeeld, dat besmet was met ziekte en pijn, ik zag Afrika.... met andere ogen, geraakt en dichtbij, verbaasd en bewogen, in de ogen van mij... (Syb van der Ploeg)

Toen we op bezoek waren in een sloppenwijk waar miljoenen mensen wonen, vlogen er Boeings vlak over ons hoofd richting de luchthaven. Toeristen, zakenmensen, politici… zonder te zien en te weten… het was een wonderlijk beeld. We ontmoetten mensen in golfplaten huisjes, huisjes waar soms wel 12 mensen in wonen. Huisjes waarin mensen ziek zijn, sterven, bevallen… Deze mensen hebben niets.

Ik voel een uitdaging: Ik wil deze mensen een toekomst gaan bieden. We kunnen deze mensen voorzien van een microkrediet waarmee ze voor zichzelf een handeltje kunnen gaan beginnen of waarvoor ze zelf een moestuin mee kunnen aanleggen. Wanneer mensen een huishouden netjes runnen, een moestuin kunnen onderhouden willen we kijken of we ze een stenen huisje kunnen laten bouwen. Zo zijn mensen eigenaar van hun verbeterproces. Wat zou dat mooi zijn!

Na acht dagen was onze tijd in Congo op en reisden we terug naar Nederland. Met alle indrukken, beelden en emoties vers in ons hoofd willen we door, mogen we door! De neuzen van Hamin Congo en Hamin Nederland staan de zelfde kant op met als doel: hulp en toekomst bieden. Het team in Kongo is klaar voor groter werk. We willen nu onze projecten in Kongo langzaam gaan uitbreiden. En alle hulp is daarbij welkom. Ik hoop dat ik u met dit korte verslag een beeld heb kunnen geven van ons verblijf en onze bevindingen. Mocht u meer informatie willen, mail dan gerust! Ik houd u op de hoogte van alle ontwikkelingen!

Vriendelijke groet, Anne van der Bijl

In Congo leidt dominee Vincent Nkanu de kerkelijke gemeente ‘Victoire la manne cachée'. De gemeente heeft een grote sociale functie in de stad Matadi. Veel arme kinderen en vrouwen benaderen de gemeente voor hulp. Dankzij het werkgelegenheidsproject kunnen meisjes/vrouwen van de straat of uit de prostitutie stappen om een vak te leren in het atelier. De studieperiode wordt afgesloten met een diploma waarmee de vrouwen gaan solliciteren naar een baan of via Hamin met een microkrediet een eigen winkel kunnen starten. Zo kunnen deze vrouwen met hun gezin in eigen levensbehoeften voorzien, een nieuw leven starten.

Als stichting vinden we het van groot belang om transparant te werken aan de hand van degelijke (meerjaren) plannen. We werken met mensen uit het land/de omgeving van het project en beantwoorden een plaatselijke hulpvraag. Het plan dient breed gedragen te worden in de regio en moet haalbaar zijn.

Om aan bovenstaande aspecten te kunnen voldoen hebben we een langere periode van contact nodig gehad. In Afrika is een team van mensen onder leiding van de Congolese Esther Muaka geformeerd om vervolgens aan de slag gegaan met alle voorbereidingen. Dankzij onze vriend en adviseur Christophe Ngimbi, die zelf in Congo is geboren en thans in Nederland woont, is een communicatielijn opgezet. Esther, de coördinator van het project, spreekt/schrijft Engels wat dit proces aanzienlijk heeft vergemakkelijkt.

In een handelswijk van Matadi is een pand gehuurd. Het pand is voorzien van diverse werkruimten, een keuken en sanitair. Inmiddels zijn 10 productiemachines aangeschaft waar de dames mee werken. Op termijn willen we ook een schoenenmachine kopen maar we zoeken eerst naar een trainer die hier les in kan geven. De materialen die tijdens de studie worden gefabriceerd worden deels in Congo verkocht, deels in Nederland. Met de opbrengst hiervan is het de bedoeling dat op termijn, zes maanden, het project zichzelf kan bedruipen. Na een volgende termijn van zes maanden willen we kijken of we winst kunnen maken. Met de winst willen we onze plannen in Matadi gaan uitbreiden, te denken valt dan aan het opzetten van een kinderhuis. Er leven in Matadi veel straatkinderen zonder toekomstperspectief, hier willen we graag een verandering in aanbrengen. Hamin wil zorg dragen voor startkosten van een project, het project moet zichzelf vervolgens op termijn kunnen bedruipen of structureel door de eigen overheid worden gefinancierd om zo continuïteit te kunnen borgen.

Vanuit het pand houdt Esther een boekhouding bij. Ze doet dit via internet zodat wij vanuit Nederland inzage hebben in aanvragen en verantwoording van gelden. In oktober hoopt een delegatie van Hamin onder leiding van Christophe naar Congo af te reizen om hier het project te bezoeken. Enerzijds om betrokkenheid te tonen en aan onze relatie met het team aldaar te werken, anderzijds om met eigen ogen te kunnen zien hoe de zaken lopen en nieuwe projectmogelijkheden te onderzoeken. De delegatie die vanuit Hamin vertrekt betaald zelf de kosten van dit bezoek. We willen correct omgaan met uw giften en op deze manier kan bijna 100% van de inkomsten van Hamin worden besteed aan hulp aan mensen in nood! Jaarlijks willen we 2 maal naar Congo vertrekken om kwaliteit en continuïteit van de projecten te onderzoeken.

Dankzij uw bijdrage kunnen we mensen helpen. Voor deze mensen maakt dit een groot verschil. We hebben veel ideeën om in Congo meerdere projecten te starten. Met uw gift kunt u dit mogelijk maken! Wilt u zelf of met uw organisatie of bedrijf sponsoren? Voor meer informatie over mogelijkheden kunt u altijd contact met ons opnemen.

Vriendelijke groet namens team Hamin,

Anne van der Bijl